bugün balat'la tanıştım.öyle sıcak bir tanışma olamadı.ikimizde pencerelerimizden birbirimize baktık.ama yakındı pencerelerimiz.aramızda kilometreler olmasına rağmen ben onun bütün sokaklarını,arnavut taşlarını, içinden hayatın gerçekliği fışkıran renkli evlerini ve o güzel balkonlarını ve de pencerelerini ,içlerinden küçük kafaların boncuk boncuk bakan gözlerini görebildim.ama yetmedi hissetmek için penceremden aşağı atlayıp o sokaklara doğru koşturmam gerekiyor.elime fotoğraf makinemi alıp her kareye kendi hislerimi de katmak istiyorum.şimdi ise başkalarının duygularıyla yaşıyorum balatı..




sina demiral'ın fotoğrafları ve mercan dede'nin bir eski istanbul şarkısıyla...